ΜΟΝΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

Ο θεατρικός μονόλογος, ως σύντομη και συμπυκνωμένη μορφή, δίνει φωνή σε πρόσωπα, εμπειρίες και ιστορίες που συχνά μένουν στο περιθώριο. Με άξονα την προσωπική εξομολόγηση, τον στοχασμό και τη μνήμη, ο μονόλογος ανοίγει έναν άμεσο διάλογο με τον θεατή, φωτίζοντας τη διαχρονική ανθρώπινη εμπειρία, τις κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες, αλλά και τη γυναικεία ματιά στον κόσμο. Η ενότητα Μονολογώντας 2026 του Φεστιβάλ Γκόλφω φιλοξενεί σύγχρονα και κλασικά έργα που αναδεικνύουν τη δύναμη του ενός προσώπου να αφηγηθεί έναν ολόκληρο κόσμο.

Το χαμένο ημερολόγιο της Α.Γ. (μια μυθοπλασία)

Με αφετηρία το έργο του Μάνου Λαμπράκη Το χαμένο ημερολόγιο της Α.Β. (μια μυθοπλασία), προσεγγίζουμε την Αλίκη Βουγιουκλάκη ως μέρος της συλλογικής μας μνήμης. Η φωνή της μοιράζεται σε πολλές γυναικείες φωνές, μετατρέποντας την ατομική ανάμνηση σε κοινό βίωμα. Δεν επιδιώκουμε την αναπαράσταση ή τη μίμηση του ειδώλου, αλλά την ανάκλησή του μέσα από τη μνήμη. Τριάντα χρόνια μετά την απώλειά της, η Αλίκη επιστρέφει στη σκηνή ως ζωντανό πολιτισμικό ίχνος και κοινός τόπος μνήμης.

Περισσότερα

Juana la Loca / El Tiempo Inmóvil

Στο Juana la Loca / El Tiempo Inmóvil της Γιάννας Ροϊλού, η Ιωάννα της Καστίλης βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν χρόνο που έχει πάψει να κινείται. Μέσα στη μοναξιά του εγκλεισμού, η φωνή της αναμετριέται με την πίστη, την εξουσία, την τιμωρία και την υποταγή. Πίσω από την ιστορική μορφή αναδύεται μια γυναίκα που διεκδικεί το δικαίωμα να αμφισβητήσει την αλήθεια που της επιβλήθηκε και να αναζητήσει τη δική της. Μια φωνή που, μέσα από το σκοτάδι, επιχειρεί να ξαναβρεί το φως και να επαναφέρει την αγάπη απέναντι στην εξουσία του φόβου.

Περισσότερα

ΜΕΔΟΥΣΑ

Στη Μέδουσα του Δημήτρη Δημητριάδη, το μυθικό πρόσωπο επιστρέφει ύστερα από αιώνες λήθης, διεκδικώντας ξανά το βλέμμα, το όνομα και τη δύναμή του. Η Μέδουσα δεν αποδέχεται να παραμένει ένα ακίνδυνο έργο τέχνης, ένα απολίθωμα του μύθου προς ασφαλή θέαση. Στρέφει το βλέμμα της προς εμάς και απαιτεί να ξαναγίνει επικίνδυνη, ενεργή, παρούσα. Ο αρχαίος μύθος μετατρέπεται έτσι σε μια αμείλικτη αναμέτρηση με τον χρόνο, τη μνήμη, την εξουσία και το ίδιο το βλέμμα του θεατή.

Περισσότερα

Γιώργηδες

Στους «Γιώργηδες» της Στέλλας Βοσκιρίδου, η μνήμη δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν· είναι μια ανοιχτή συνομιλία με το παρόν και το μέλλον. Μέσα από τη συνάντηση δύο γενεών, η εμπειρία της Κύπρου του 1974 μεταφέρεται από τον άνθρωπο που τη βίωσε σ’ εκείνον που επιχειρεί να την κατανοήσει και να την αφηγηθεί. Η προσωπική μαρτυρία συναντά τη μυθοπλασία και θέτει ένα επίμονο ερώτημα: τι απομένει όταν οι τελευταίοι φορείς της ζωντανής μνήμης αρχίζουν να χάνονται; Ανάμεσα στη φωνή, τη σιωπή, το τραγούδι και την απουσία, το έργο αντιστέκεται στη λήθη. Γιατί ίσως το δυσκολότερο δεν είναι να θυμόμαστε, αλλά να αντέχουμε τη μνήμη με τα μάτια ανοιχτά.

Περισσότερα

Της χαϊδεμένης

Στον μονόλογο Της Χαϊδεμένης του Βασίλη Μπούτου, η Λαΐδα επιστρέφει από τον χώρο της μνήμης για να αφηγηθεί η ίδια την ιστορία της. Πίσω από το σώμα που ποθήθηκε, κρίθηκε και μετατράπηκε σε αντικείμενο, αναδύεται μια γυναίκα που αναζητά το δικό της όνομα και τη δική της φωνή. Ανάμεσα στον έρωτα, τη βία, την επιθυμία και την απώλεια, ο μονόλογος μετακινεί το βλέμμα από τον μύθο στο πρόσωπο. Η Λαΐδα δεν ζητά να τη θυμηθούμε για την ομορφιά της, αλλά για όσα έζησε, άντεξε και άφησε πίσω της ως μνήμη.

Περισσότερα

Μητροκτονία

Στη Μητροκτονία του Γιάννη Παλαμιώτη, η σχέση μητέρας και γιου γίνεται το πεδίο μιας οδυνηρής αναμέτρησης ανάμεσα στην αγάπη και την απόρριψη, την εξάρτηση και την ανάγκη για ελευθερία. Η μητέρα δεν είναι μόνο το πρόσωπο της οικογένειας· γίνεται ταυτόχρονα το βλέμμα μιας κοινωνίας που κρίνει τη διαφορετικότητα και δυσκολεύεται να την αποδεχθεί. Μέσα από αυτή τη σύγκρουση αναδύεται η επίπονη πορεία ενός ανθρώπου προς την αναγνώριση και τη συγκρότηση του εαυτού του. Η «μητροκτονία» μετατρέπεται έτσι σε μια συμβολική πράξη αποδέσμευσης: την ανάγκη να αποχωριστεί κανείς ό,τι αγαπά και συγχρόνως τον εγκλωβίζει, προκειμένου να μπορέσει να υπάρξει ως ο εαυτός του.

Περισσότερα

Sara(h)

Στο Sara(h) – Μια κωμωδία, του Μάνου Λαμπράκη, η θρυλική Σάρα Μπερνάρ επιστρέφει στη σκηνή για να αναμετρηθεί με το ίδιο το θέατρο, τους ρόλους που την καθόρισαν και τον μύθο που δημιούργησε γύρω από τον εαυτό της. Ανάμεσα στην πρόβα και την εξομολόγηση, την πρόκληση και την παρωδία, η μεγάλη ηθοποιός συνομιλεί με τον Προυστ, τον Ρακίνα, τον Ουάιλντ και τις ηρωίδες που ενσάρκωσε, διεκδικώντας ακόμη και την κυριότητα της μνήμης τους. Το σώμα που γερνά και ακρωτηριάζεται, η φωνή που αρνείται να σιωπήσει και η αδιάκοπη μεταμόρφωση της σκηνικής ταυτότητας συγκροτούν μια κωμωδία σκληρή, αιρετική και βαθιά θεατρική. Πίσω από τη μεγαλοπρέπεια και τον σαρκασμό αναδύεται το ερώτημα: πού τελειώνει ο άνθρωπος και πού αρχίζει ο ρόλος;

Περισσότερα